Eerst de ander, dan jezelf

"Die bezoekjes, ongelooflijk hoeveel eenzaamheid en leed er is. Mensen zijn zo blij als er iemand komt. Je krijgt levensverhalen, ik hoor soms dingen….Ik kan ver met mensen mee gaan, ben ook al een dagje ouder dus ik begrijp vaak waar ze het over hebben. Je moet er zijn voor een ander. Eerst de ander, dan pas jezelf. Dat heb ik van huis uit meegekregen. We hebben 34 jaar in Amstelveen gewoond, we zijn 14 jaar geleden voor de kinderen naar Almere gekomen, die woonden hier. Het groen trok ons ook. Maar achteraf, ik had het anders verwacht. We wonen in een 55+ project en het gezeur van die mensen. Dan denk ik, mensen doe eens wat!"

"Toen we in Almere kwamen wonen, dacht ik meer tijd te hebben voor hobby’s. Maar ja, ik ben eigenlijk meteen via de kerk aan de slag gegaan. Kijk, de pastores zijn zo druk, ze hebben nauwelijks nog tijd om de wijk in te gaan. Iemand moet dat toch doen? Ik wilde vroeger de verpleging in, maar dat kon niet. Door dit vrijwilligerswerk haal ik dat een beetje in. En vergeet niet, wij komen vroeg of laat ook in die situatie dat je alleen zit. Ik merk wel dat het voor jongeren niet zo vanzelfsprekend is om te zorgen voor de ander. Ze zijn te druk. Snap ik ook wel. Ze willen wel iets betekenen maar kunnen niet meer zoveel. Het wordt anders dan wij het beleefd hebben en het kan ook niet meer zoals het vroeger was. Maar ik vind het zo belangrijk dat die oude mensen niet vereenzamen in deze jonge stad. Het gebrek aan pastores en vrijwilligers is een probleem."

"De rozen brengen we rond op wat wij zorgzondag noemen. We hebben inmiddels een lijst van mensen die wel wat zorg kunnen gebruiken en op zorgzondag gaan we met een roos bij ze langs. Dat wordt erg gewaardeerd. Mensen vinden het geweldig. Ik deel dan ook zelfgemaakte kaarten met een gedichtje uit. Ik begeleid een jonger iemand die langsgaat bij mensen in nood. Je moet rondkijken, zeg ik dan. Als mensen niet rond kunnen komen en er staan veel lege drankflessen, betekent dat iets."

Mevrouw Eringfeld loopt de kamer uit en komt even later terug met een kartonnen huis. “Kijk,"zegt ze. “Voor de themamiddag voor senioren in oktober. De wethouder komt ook. We maken alle wijken van Almere Buiten in karton. Die huizen doen we in dozen en daar maken we dan weer een quiz van. Ik zit hele avonden te knippen en plakken. Het geeft me voldoening, ik krijg veel liefde terug van mensen. Bijvoorbeeld in Polderburen waar ik demente bejaarden bezoek. Ze weten mijn naam niet meer maar kennen me wel. Voor mij is het vanzelfsprekend dat ik dit doe.

Vorig jaar werd ik uitgenodigd voor een gesprek op het stadhuis. Ik moest naar een kamer, alles versierd. Wat bleek? Kreeg ik een lintje! Waarom ik, denk ik dan. Daarna zouden we koffie drinken in Polderburen, daar liepen allemaal heren in pak. Een receptie, een complete verrassing. Mijn kinderen waren er, familie, vrienden. Geweldig. Maar ik ben maar een klein radertje in het geheel hoor. Ik heb de andere vrijwilligers toen ook geschreven: dit lintje is ook voor jullie!"

Uit een gedicht van mevrouw Eringfeld:
Want dan is er plots die ander
Die blik, die helpende hand
Dan hoor je zeggen: "Ik sta aan jouw kant."