Een Havenfamilie

Anneke en haar man Ed wonen nog altijd op de Schoolwerf. Het huis is inmiddels gekocht van de woningbouwvereniging en grondig verbouwd. De begane grond is nu een grote open ruimte met een open keuken en schuifpui naar de tuin die al net zo grondig is aangepakt. Anneke zet koffie: “Vind je het mooi? Wij zijn ook erg tevreden, je herkent het niet meer terug. Het waren natuurlijk kleine huisjes alhoewel wij er als Amsterdammers de koning te rijk mee waren. Ik hoef hier nooit meer weg. We hebben hier zoveel meegemaakt. Ed werkt bij de belastingdienst in Amsterdam. Al jaren. Die files, dat is wel een groot verschil met vroeger."

"Het begin hier in het nieuwe huis. Het was heel raar, eigenlijk helemaal niet leuk," herinnert Anneke zich. “Ik had niets aan het nieuwe huis kunnen doen, niets aan de inrichting. Vanuit het ziekenhuis ging het richting Almere en daar zat ik, met een pasgeboren baby en Pascal van vijf in m’n uppie in een compleet vreemd huis. Ik kon niets vinden in het begin. Had geen zin meer om m’n bed uit te komen. Ik zou het niemand aanraden het op die manier te doen. Na een paar maanden ging het beter. "

"Ik kende het buurtje al omdat mijn ouders hier al woonden. Voor Pascal was het een paradijs. Overal zand, heel veel vrijheid, altijd buiten. En de school, de Bijenkorf. Dat was geweldig. De kinderen hebben daar zo’n geweldige tijd gehad. Ik ook. Ik ben er jarenlang hulpmoeder geweest. Het was een heel klein schooltje met open klassen. Alles kon. In de zomer gingen we op kamp naar Biddinghuizen, geweldig was dat. De Bijenkorf was het hart van Almere toen. Toen de school jaren later afbrandde, vond ik dat heel erg, het heeft me heel erg aangegrepen."

Anneke haalt wat foto’s tevoorschijn. Nancy kijkt ons vanuit een ouderwetse kinderwagen aan, Pascal leunt over haar heen. “Kijk, zie je hoe kaal het was hier in de tuin? En hier, deze foto, zitten we met z’n allen buiten voor de Triatlon. Dat was een happening elk jaar. We zaten er de hele dag, atleten aanmoedigen, kletsen. ‘s Ochtends Koffie en broodjes erbij, ’s middag een biertje. Gezellig. Alle buren bij elkaar. En ’s avonds hielden we dan een barbecue. Die barbecue hebben we erin gehouden, ook toen de Triatlon niet meer langs kwam, die is toen in naar Stad verplaatst, maar nu weer terug in Haven. Natuurlijk is de buurt wel veranderd. Er zijn nog wel mensen van het begin, de buren aan de overkant wonen hier ook al vanaf het begin. En mevrouw Broekhuizen op de hoek ook. Haven is leuk. We hebben nooit de behoefte gehad ook naar Stad te gaan. De kinderen hebben na de Bijenkorf op de Meergronden gezeten en Pascal en Nancy wonen nog steeds in Haven. Het was hier veilig, ook tijdens hun puberteit was er geen rottigheid. Ik kende natuurlijk ook iedereen omdat ik zo lang op de Bijenkorf gewerkt heb. Pascal werkt nu op het stadhuis als bode. Toen een goede vriendin van Nancy trouwde, had hij dienst. Bijzonder was dat."

“Er zit eigenlijk veel familie van ons hier. Mijn zusje woonde lang in Haven maar is inmiddels overleden, mijn broer woont hier en mijn schoonvader woonde in de Gouwen maar is ook overleden. Nancy heeft een dochtertje, dus ook mijn kleinkind groeit in Haven op!"