1981 / Don Huijzer
En eigenlijk, eigenlijk vond ik Almere maar niks. Amsterdam was toch leuker! Ik begreep mijn ouders niet.
We gingen wonen op het Arnhemplein in Stedenwijk: de eerste wijk in Almere-Stad. Hartje Almere-Stad bestond uit noodgebouwtjes: een postkantoortje, een bakker en een bloemist. Later kwamen er op het Deventerpad wat winkels bij. In Haven had je langs de busbaan een wit gebouw dat het Raadhuis voorstelde. We hadden nog geen burgemeester, wel een landdrost: Han Lammers, later de eerste burgemeester.
Ik zat nog in Amsterdam op school. ’s Morgens vroeg de deur uit, door de zandhopen naar de bus want er reed nog geen trein. In de jaren tachtig had Almere ook zijn eigen tv-piraten. Almere TV, dat naast films ook reportages over Almere toonde. Natuurlijk keek ik… maar wel stiekem omdat ze rond bedtijd pas begonnen met uitzenden.
Uitgaan in Almere deed ik pas in 1985. Er was een dancing in Almere-Haven: de S-club. Daar was het op zaterdagavond altijd gezellig. In Stad had je nog niks, maar later kreeg je de Stadskelder. Voor de jeugd was er dus bitter weinig te beleven.
In 1987 ging ik op mezelf wonen. Er was toen eindelijk een treinverbinding naar Amsterdam.
Ik kreeg een woning in de Staatsliedenwijk. Het uitgaansleven in Almere speelde zich nog steeds grotendeels af in Haven. In de Staatsliedenwijk heb ik ruim tien jaar gewoond voor ik in december 1997 naar de Filmwijk verhuisde. Ik woon daar nog steeds op de Oscarlaan. En Almere? Ach, ik ben al jaren gewend! Ik snap niet dat sommige mensen weer teruggaan naar waar ze vandaan komen.
Hier heb je toch alles! Enfin, dat kan in Almere!?